دیدمش مریض اورده بود سقوط .

بهش محل ندادم حتی نگاش نکردم

تریاژ بودم

داشتم با اون یکی همکارش حرف میزدم و بعدش رفتم سمت استیشن

لومدم برم گفتم مریضو ببرید سمت جراحی . سرمو بلند کردم رد شم دیدم روبرو وایساده لبخند زده

گفتم چیزی شد

گفت نه چشم میبریم

گفتم میگم خدایا چیزی نگفتم .

لبخند زنان مریض رو بردن

دلم ریخت .

ولی یک سری چیزا رو من تنهایی هم بخوام نمیشه

تو هم قراره بخوای ولی نمیدونم کی .

همراه مریض میگه که حیف پسر ندارم که تو رو درست کنم براش :)

میگم چرا

میگه چون که خیلی مهربونی :)

از آخرین باری که پیام دادم یادم نیست کی بود .

ولی هر روز هر ثانیه هر دقیقه در اولین فرصت خالی میرم نگاه کنم ببینم واتس آپ کی آنلاین بوده.

غمگین ترین روزامه این روزا

اونروز یک نوشته نوشتم مبنی بر اینکه ادمهای کمی هستن که منطقی برخورد کنند بعد بیماریمن به وفور تو زندگی خودم دیدم .مثلا خواهر من تا این ماه که بدخلقی های منو دید و گفتم پی ام اس هستم باور نکرد میگفت

ما که نه زن بودیم

نه عشق کسی

نه مادر کسی

:)

الان که اینو مینویسم .اورژانس با سه تا مریض نه البته شدن دوتا انگار که استیبل شده . اول شیفت شش تا نزاع بود و اورژانس غرق در خون ... و فک کنم کل پلیس های شهر اینجا بودنتو این هیر و ویر از راه رسید او

اقا ما رفتیم مطب دکتر

بدون نوبت رفتیم تو

عذاب وجدان گرفتم

خدایا خودت حلالمون کن

به دلم آرامش ببار .